OPVON opvoedingsondersteuning José Sagasser
Totaal niet luisteren
Wij hebben een hartstikke lieve zoon van 12 jaar. Hij is al vanaf zijn geboorte de eerste, de snelste, en de beste met alles. We hebben hem nooit laten testen, maar ze zeggen dat hij last heeft van onder andere de ontwikkelingsstoornis PPD-NOS. Mijn dochter van 6 jaar heeft deze problemen niet. Ik merk dat ik moeite heb met het feit – en daardoor soms uit mijn vel schiet – dat mijn zoon gaat huilen als mijn man of ik aangeven dat hij bijvoorbeeld de computer uit moet zeggen, ondanks het feit dat hij weet dat hij max. 1 uur per dag mag computeren. Hij zegt zelf dat hij boos wordt in zichzelf, en dat het echt zeer doet van binnen en daarom gaat huilen. Hij wil het liefst van het ene apparaat naar het andere overstappen. Ik zou graag willen weten of dit gedrag ooit stopt. Er lijkt niemand te zijn die ons advies kan geven! Wij denken dat hij het soms gewoon niet door heeft, ook al geven we 5 min. van te voren een seintje. ‘Ja, nog effe afmaken’ zegt hij dan. Maar een game of computerspel is nooit ‘effe’ af! Moet ik nou echt alles van hem afpakken om verbetering te zien?
Je beschrijft verschillende problemen. Ten eerste dat je zoon altijd met alles de eerste en de beste wil zijn. En je schrijft dat hij niet wil stoppen met de computer als jullie dat zeggen. Wat je verder noemt is je eigen reactie: je schiet uit je vel door zijn gedrag. En je partner en jij weten niet meer wat je moet doen.
Verder zeg je dat ‘ze’ zeggen dat wat hij heeft het meeste wegheeft van PDD-NOS. Maar dat je hem nooit hebt laten testen.
Als ik eerlijk ben geef je te weinig informatie om helder te krijgen wat er precies aan de hand is. Ik vraag me af waarom je de term PDD-NOS noemt en tegelijkertijd aangeeft dat je hem nooit hebt laten testen. Het lijkt of je wilt aangeven dat je je eigenlijk wel veel zorgen om zijn gedrag maakt en er ook misschien wel aan denkt om hem te laten testen maar daar nooit toe bent over gegaan. Als ik alleen het gedrag van je zoon zo lees, hoeft dat helemaal geen probleemgedrag te zijn. Veel kinderen van 12 jaar willen overal de beste in zijn, of willen niet stoppen met een computerspelletje. Maar uit je vraag proef ik meer zorg dan alleen dat. Het lijkt erop of je zoon langer en vaker probleemgedrag vertoont dat je hier niet beschrijft. Het feit dat je zelf af en toe uit je vel springt zou daar dan ook mee te maken kunnen hebben. Je houdt dit gedrag kennelijk niet lang meer vol? Anders zou je mij misschien ook niet schrijven? Ik raad je daarom ook aan hulp voor jou en je zoon te zoeken. Je kunt starten met een gesprek met je eigen huisarts. Leg het probleem waar je tegenaan loopt voor. De huisarts kan je ook verwijzen naar een goede hulpverlener in je buurt. Iemand die je niet met een kluitje in het riet stuurt. Want jullie hebben behoefte aan iemand die met je mee kijkt en niet iemand die even snel advies geeft. Als je niet goed in kaart brengt waar de problemen liggen kun je namelijk ook niet goed adviseren. En OPVON kan dat van een afstand helaas ook niet voor je doen. Je mag ons wel bellen of e-mailen als je persoonlijk advies wilt. Maar ook dat is voor jullie misschien toch te vrijblijvend, omdat het prettiger is in je eigen omgeving een hulpverlener te hebben. Wij wensen jullie heel veel sterkte.
Faalangstig
Mijn kind van 8 is een behulpzaam, gezellig en sociaal kind. Hij heeft vermoedelijk dyslexie waarvoor hij binnenkort getest zal worden. Ook zijn concentratie is niet sterk. Hij denkt dat hij niets kan, dat hij slecht is en dat hij de slechtste van de klas is. Een negatief zelfbeeld lijkt mij, ik heb het idee dat zich dat beperkt tot zijn cognitieve vermogens. Ik denk ook dat het onterecht is. Het is een slim kind dat goed kan redeneren en veel goed doet als hij niet in de gaten heeft dat hij iets moet presteren. Ik probeer hem uit te leggen dat negatieve gedachten, "ik vind het niet leuk" (wat hij erg vaak roept) niet helpen. Uitleggen dat oefenen helpt komt niet echt aan. Ik prijs hem om zijn inspanningen en ook als iets goed gegaan is. We doen regelmatig spelletjes (om concentratie te bevorderen)waarbij ik probeer een beetje te spelen met winnen en verliezen - de spelletjes vind hij leuk. Daarnaast doen we afwisselend schrijf, teken en lees oefeningen, zonder te veel druk. Ik denk ongeveer om de andere dag iets. Hij leest erg graag stripboeken, kijkt veel plaatjes maar leest ook wel. Als hij letters ziet dan probeert hij die te lezen. Het ontbreekt hem volgens mij aan vertrouwen en aan doorzettingsvermogen. Ik zou dit graag anders willen omdat ik bang ben dat het een glijdende schaal naar beneden is of kan worden, dat hij minder en minder plezier in leren krijgt, minder zijn best gaat doen en slechter gaat presteren. Veel trainingen en website informatie gaan over de sociale kant van een negatief zelfbeeld en van "er niet bij horen". Dat is bij mijn kind niet het geval, integendeel, hij voegt zich makkelijk en ligt "goed (genoeg) in de markt". Mijn vraag is of mijn analyse redelijk klinkt, of u inschat dat we extern hulp moeten zoeken en of u tips hebt om hem te helpen.
Het is moeilijk om van een afstand te zeggen wat er precies met je kind aan de hand is. Je schrijft dat hij waarschijnlijk dyslectisch is en dat dit binnenkort getest zal worden. Wanneer dit inderdaad het geval is, dan is de link met faalangstig gedrag wel begrijpelijk. Woorden en letters lezen is voor kinderen met dyslexie veel moeilijker dan voor kinderen die geen dyslexie hebben. En dat kan een gevoel geven van niet goed genoeg zijn. Je loopt met lezen dan snel achter bij de anderen, en dat is natuurlijk ook een vervelende ervaring. Dit kan ook een link hebben met problemen met concentreren. Je krijgt dan een negatieve spiraal. Op school heeft je kind hier waarschijnlijk ook veel last van. Wat dit betreft is het belangrijk om contact te leggen met de leerkracht. Je schrijft daar niets over, dus ik weet niet hoe het contact met de basisschool is. Een leerkracht kan vertellen hoe je zoontje het in de klas doet, en hoe hij zich daar voelt. je kunt ook samen met de leerkracht overleggen hoe je thuis en de leerkracht op school je kind het beste kan begeleiden. Het is prettig wanneer je thuis en op school op hetzelfde spoor zit. Je schrijft dat je allerlei spelletjes en oefeningen met hem doet, bijvoorbeeld om zijn concentratie te bevorderen. En dat je hem probeert te bemoedigen met opmerkingen over positieve dingen. Ik begrijp heel goed dat je je zorgen maakt en hem graag wil steunen. En zolang het om gezellig samen spelletjes doen gaat is dat ook prima. Maar zorg wel dat je thuis geen druk op hem gaat leggen. Dingen die gezellig en als steunend bedoeld zijn, kunnen bij een kind van 8 dat een beetje faalangstig is helaas juist het omgekeerde teweeg brengen. Een kind kan dan het gevoel hebben dat hij thuis ook op zijn tenen moet lopen. Ik ga ervan uit dat dit niet je bedoeling is. Maar wees hier wel alert op. Ook wat dat betreft is het goed met de leerkracht te overleggen wat je thuis kunt doen en wat de school aan begeleiding op zich neemt.
Moederlijk gedrag
Hallo, ik heb een meisje op de groep van negen jaar oud. Wanneer zij in de buurt komt van de 3+ kindjes gaat ze heel erg als moedertje voor ze spelen. Wat ze doen is dingen overnemen van ze terwijl de kindjes dit al zelf kunnen. Ze neemt handelingen als het ware over van ze. Wanneer het meisje weg is kunnen ze weer doen wat ze zelf kunnen. Mijn vraag is hoe je met dit gedrag van het meisje om moet gaan en waarom zij dit op deze leeftijd doet?
Welke 'groep' bedoel je precies? Ik krijg de indruk dat het om een soort opvang gaat, klopt dit? Het valt me namelijk op dat het leeftijdsverschil tussen de kinderen in die groep waar je over spreekt nogal groot is. Zijn er meer meisjes van negen jaar in de groep of is dit meisje de enige van haar leeftijd? Want dat zou heel goed haar behoefte aan 'moederen' kunnen verklaren. Kleine kinderen kunnen dan gezien worden als een soort grote poppen waar je mee kunt tutten. Misschien neemt het negenjarige meisje daarmee onbewust de rol van een moeder op zich, net zoals zij haar eigen moeder misschien ziet doen. Er zijn ook kinderen die het prettig vinden om met jongere kinderen te spelen omdat deze kinderen niet zo bedreigend zijn als oudere kinderen of leertijdgenoten. Vooral wanneer een kind sociaal niet erg vaardig is kan hij de neiging hebben kinderen van de eigen leeftijd te ontvluchten. Uit wat je schrijft krijg ik de indruk dat je het zelf in ieder geval niet prettig vindt wat het meisje doet met de peuters. Ze verstoort het normale peuterspel. In dat geval lijkt het me zaak regels op te stellen waar het meisje zich aan moet houden. Spreek bijvoorbeeld met haar af wat ze wél en wat ze niet mag doen bij de peuters. Leg haar ook uit waarom je dit belangrijk vindt, zodat ze kan begrijpen welk gedrag wel goed is. Beloon haar wanneer ze op een goede manier speelt. En is ze helemaal alleen als negenjarige op de groep, geef haar dan af en toe een leuk taakje, waardoor ze zich heel belangrijk voelt en niet'in de weg' zit. Blijf je je zorgen maken over haar, dan is het goed om eens contact op te nemen met haar ouders. Misschien is er een reden voor haar gedrag die de ouders je kunnen vertellen. Samen kun je dan tot een goede aanpak komen.