OPVON opvoedingsondersteuning José Sagasser
Time-out
Mijn dochter is 24 maanden oud en heeft steeds vaker last van driftbuien, wanneer zij bijvoorbeeld iets niet mag. Wij passen het time-out principe toe, dat al veelvuldig op uw site beschreven staat. Mijn vraag heeft betrekking op de maximale tijdsduur die met zo'n time-out gepaard mag gaan. Mijn ervaring met mijn dochter is dat zij vaak nog bozer wordt, wanneer ik na een minuut of twee kom vragen of haar boosheid over is. Als ik haar laat razen, kan dit wel 15-20 minuten duren. Dit zijn erg lange minuten en slopend voor zowel haar als mijzelf. Is dit te lang?
Het is te lang wanneer je je kind op die plaats laat zonder naar haar toe te gaan. Het principe van de time-out heeft als uitgangspunt dat je je kind geen straf geeft maar een veilige neutrale plek waar hij zijn boosheid kan uiten. Je leert hem daarmee dat je best kwaad en driftig mag zijn, die emoties horen bij het leven. Maar je moet die boosheid wel op een manier uiten waar niemand schade van ondervindt. En daarom mag het op de gang bijvoorbeeld. Hoe lang jouw dochtertje nodig heeft om haar drift te uiten zal afhankelijk zijn van haar temperament. Er zijn kinderen die na een halve minuut al stil zijn. Die kunnen dus na een halve minuut ook gewoon weer binnen komen. De time-out duurt bij de meeste peuters ook niet meer dan een tot twee minuten. Dan zijn ze soms alweer met heel andere dingen bezig en de boosheid vergeten. Is je kind op dat moment nog boos en verdrietig, dan zeg je rustig: ‘Ik zie dat je nog heel boos bent, dat mag hoor, ik kom zo wel weer kijken’. En dit systeem herhaal je tot je kind over zijn woede heen is. Jij schrijft dat je kind alleen maar bozer wordt als je na twee minuten komt kijken. En dat de periode van wachten erg slopend is voor jou en haar. Dat is wel begrijpelijk maar ook wel jammer. Het lijkt erop dat je de time-out niet ziet als een moment waarop je kind even lekker mag uitrazen, maar als een periode die liefst zo kort mogelijk moet duren. En als je dít als ouder graag wilt lijkt het soms dat kinderen dat door dichte deuren heen kunnen voelen. Hoe liever jij wilt dat je kind stopt met brullen… hoe langer het juist duurt. Geef jezelf daarom de opdracht voortaan anders naar de drift van je dochtertje te kijken. Zeg: ik heb een pittig kind dat gewoon af en toe een kwartier boos moet zijn. Dat heeft ze nodig. De peuterdrift is sowieso heel normaal voor haar leeftijd. Haar temperament komt daar nog bij en zorgt dus voor extra woede. Dat is niet erg, dat gebeurt gewoon geregeld. Maak van het ‘kijken’ bij haar een vaststaand ritueel en zeg tegen jezelf dat het logisch is dat ze daarna nog bozer wordt. Veel kinderen die hun moeder zien als ze op de gang zitten worden weer even geconfronteerd met de reden waarom ze boos zijn. Die woede is er dan nog niet helemaal uit en laait weer op. Dat is niet erg. Het betekent alleen dat de boosheid nog niet is afgezakt. Zou je je kind weer binnenlaten wanneer die boosheid er nog niet helemaal uit is, dan zal het binnen zeer korte tijd weer hommeles zijn. Geef je kind dus de kans om helemaal uit te huilen tot de uiterste woede eruit is. Dan haal je haar op en ga je samen iets heel anders doen. Begin niet meer over de boosheid, zeg niet dat het lang duurde, maar loop samen naar het raam om naar buiten te kijken of zo. Kortom, doe alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat je dochtertje soms een kwartier moet krijsen op de gang. En voor haar ís dat op dit moment ook zo.