OPVON opvoedingsondersteuning José Sagasser

Bedtijdritueel invoeren
Hallo. Ik heb een dochtertje van 22 maanden. Ze heeft vanaf ongeveer 8 maanden last gehad met slapen. Eerst droeg ik haar altijd op de arm in slaap, maar omdat ik erg pijn in mijn rug kreeg hebben we haar voortaan op de bank in slaap laten vallen en dan naar bedje gedaan. Dat is goed gegaan tot ongeveer 4 maanden terug. Iedere keer als ik haar naar haar bedje wilde brengen werd ze wakker en legde ik haar bij mij in bed dan viel ze direct als een blok in slaapt. Nu slaapt ze soms pas om half 11 ’s avonds en is iedere ochtend om 6 uur wakker. Hoe kan ik haar van dit giga slaapprobleem afhelpen?
 
Je dochtertje heeft geen giga slaapprobleem. Jij hebt een giga slaapprobleem. Het is belangrijk om dat te beseffen als je een slaapprobleem aan wilt pakken. Je dochtertje vindt het namelijk helemaal geen probleem om pas om half elf te gaan slapen, en om zes uur weer wakker te zijn. Maar voor jou is het wel erg lastig natuurlijk. Je hebt altijd al van alles gedaan om haar in slaap te helpen. En nu lukt het zelfs niet eens meer in de avond. Wat je je dochtertje zult moeten leren is dat er van alles gaat veranderen, en dat zij dat minder leuk zal vinden. Je zult haar moeten leren dat er regels zijn, dat er een bedtijdritueel is dat voortaan wordt ingevoerd. En dat er een tijd is waarop ze naar bed gaat. Al die veranderingen zullen bij je dochter verzet opleveren. Want kleine kinderen hebben helemaal geen zin in nieuwe regels. En ze hebben al helemaal geen zin om ’s avonds te gaan slapen. Dreumesen en peuters reageren op zulke veranderen dan ook altijd met boze buien, veel huilen, schreeuwen, bonken, gooien met spullen… soms zelfs met overgeven van kwaadheid. Pas als je drie weken lang exact hetzelfde hebt gedaan leert een kind dat het verzet weinig effect heeft. Het bedtijdritueel blijft gelijk, de bedtijd blijft gelijk, en de aanpak van mama blijft gelijk. Als je het dus kunt opbrengen om rustig te blijven doorgaan met je aanpak, ondanks tegenstand van je dochtertje, dan is het slaapprobleem na drie weken voorbij. Je kind weet dan wat de regels zijn en legt zich erbij neer. Een kind heeft namelijk drie weken nodig om nieuwe dingen aan te leren. Kleine kinderen leren door herhaling. Dus elke keer dat ze iets opnieuw ervaren slijt de ervaring iets dieper in hun hersenen in. Tot het voldoende is ‘geoefend’. En dan weten ze de regel voortaan. Het zal dus afhangen van je eigen doorzettingsvermogen of je je dochtertje van het slaapprobleem kunt afhelpen. Hoe je het kunt doen… daar zijn verschillende manieren voor. Je kunt stapje voor stapje naar je doel toewerken (bijv. niet meer in het grote bed, maar in een campingbedje naast jullie bed is stap 1, stap 2 is dat jij met je dochtertje naar de slaapkamer van haar verhuist. Jij ligt naast haar, zij in haar eigen bedje, stap 3 is dat jij niet meer naast haar ligt, maar iets verder weg etc). Je kunt ook besluiten haar meteen in haar eigen bed te leggen. In dat geval is het raadzaam steeds even bij haar te gaan kijken en een aai over de bol te geven zolang ze boos is. Til haar dan niet op, geef niets, maar alleen die aai over de bol. Daarmee laat je zien dat alles veilig is en dat je haar niet vergeet. Maar je geeft ook aan dat er verder niets bijzonders gebeurt en dat de regel hetzelfde blijft. Dat moet ze leren, hoe moeilijk ze dat ook vindt.

Plotseling hard huilen
Tot voor kort ging ons dochtertje van 17 maanden zonder problemen slapen, zowel thuis als elders. Dit is helaas aan het veranderen. Tijdens het logeren begint ze hard te krijsen, iets wat ze nooit heeft gedaan. Ze proberen steeds even te kijken, maar het schreeuwen wordt alleen mar erger. Ze begint dan uiteindelijk te hoesten, staat recht in bed en snikt verschrikkelijk. We halen haar er dan eventjes uit, maar zodra ze door heeft dat ze toch moet slapen begint het drama weer opnieuw. Het resultaat is dat we echt met haar naar huis moeten, en dat ze niet bij andere kan blijven, want in haar eigen bedje slaapt ze direct. Hoewel ze gisteren plots ook thuis aan het huilen was. Ik ben bang dat er een slaapprobleem aan het ontstaan is; eerst bij anderen, maar nu ook thuis.. Bovendien durven we nog amper in te gaan op uitnodigingen van vrienden of familie omdat we vrezen dat onze lieve schat niet zal willen slapen. Wat zou de reden kunnen zijn van deze plotse verandering? (Verlatings)angst? Grenzen uittesten? En vooral: hoe pakken we dit probleem het best aan ?
 
In de laatste twee zinnen van uw vraag geeft u zelf een goede verklaring voor het gedrag van uw dochtertje. Ze is met haar 17 maanden inderdaad op een leeftijd waarop er sprake kan zijn van verlatingsangst. Maar ook van het uittesten van de grenzen. Uw dochtertje wordt stilaan een peuter. Die leeftijdsfase start rond 18 maanden. Kinderen maken in die periode grote ontwikkelingen door. Ten eerste ontdekken ze steeds meer terrein en wordt hun wereld groter. Dat is stoer en spannend, maar soms ook heel eng. Kinderen lopen soms zo ver weg in hun onderzoekingsdrang dat ze plots ontdekken dat ze even helemaal alleen zijn. Waar is mama? Ze raken dan in paniek en gaan heftig op zoek naar hun ouders. En dat heeft weer tot gevolg dat ze zich aan je kunnen vastklemmen, in paniek raken als je weggaat, en niet meer naar bed willen. Uiteraard kan dit gedrag buitenshuis het snelst voorkomen. Maar ook thuis komt het voor. Het hoort een beetje bij de ontwikkeling. Wat je kind dan nodig heeft is heel vaak ervaren dat je weg kunt gaan, maar ook steeds weer terug komt. Veel kiekeboespelletjes helpen. Maar ook een gestructureerde aanpak. Het is niet nodig om je kind voortdurend aandacht te geven of op te tillen of in te gaan op haar vraag. Want dan gaat een kind al snel ontdekken dat het interessant is om te huilen en te kleven. Dan krijg je alleen maar veel aandacht. En aandacht vindt een peuter heel leuk.
 
En daarmee kom je meteen op het tweede punt wat u ook al noemde: grenzen uittesten. Inderdaad is dat iets waar peuters druk mee zijn. Vooral het uittesten van de eigen wil is daarbij ook van belang. Een peuter ontdekt dat hij een eigen wil heeft, en wil graag kijken wat hij daarmee kan doen. Hij kan iets willen wat jij niet toestaat. En wordt daar dan heel boos om. Geef je dan toe, dan leer je je kind dat hij met boosheid zijn zin krijgt. Hij kan ook iets niet willen wat jij wel graag wil dat gebeurt, bijvoorbeeld slapen gaan. Het risico wat je als ouder dan loopt is dat je veel gaat doen. Je gaat vaak zeggen dat hij moet gaan slapen, of je wordt boos, of gaat spelletjes doen.. allerlei dingen die weer veel aandacht geven, en dus het nee zeggen interessant gaan maken. Wat moet je dus doen? Heel rustig een gericht een vaste aanpak bij het slapen gaan invoeren. Altijd hetzelfde zeggen, altijd hetzelfde doen. Niet boos worden, geen extra aandacht. Je kunt beter steeds na een vast ritueeltje weggaan en even later weer terug komen om precies hetzelfde, dan dat je extra lang bij je kind blijft in de hoop dat hij gaat slapen. Hij leert dan dat je altijd weer terug komt, en dat helpt ook tegen de verlatingsangst. Maar hij leert tegelijkertijd dat er niets nieuws gebeurt. Het duurt drie weken voor hij dit goed in de gaten heeft en zich daarbij neerlegt. Dus, u moet wel een lange adem hebben om uw kind te laten wennen aan de nieuwe aanpak.
 
Wilt u meer weten over het specifiek aanpakken van slaapproblemen, bestel dan de slaapbrochure ‘Slaapproblemen de baas'


Met speen slapen
 Onze dochter is 13 maanden. Ze gebruikt tijdens het slapen (overdag en 's nachts) een fopspeen. Als ze met de speen in slaap valt, houdt ze deze in gedurende de hele nacht. We proberen wel eens als ze slaapt de speen uit haar mondje te halen. Ze wordt dan meestal binnen een uur wakker en komt niet in slaap zonder de speen. Is het nadelig voor het gebit of de spraak als ze de hele nacht met de speen in haar mond slaapt? En wat is een goede leeftijd en manier om de speen af te wennen?
   
 Jonge kinderen hebben het zuigen soms nog nodig om zich veilig en rustig genoeg te voelen om in slaap te vallen. Wat jullie doen is op zich prima. Je kunt geregeld blijven testen of ze haar speen nog echt nodig heeft. Het is goed dat jullie haar het speentje zo snel mogelijk willen afwennen, maar als je te vroeg stopt en je kind de zuigbehoefte nog sterk heeft, dan kan je kind overgaan op de duim of op vingers. En dan ben je in feite verder van huis. Het afwennen van een duim gaat veel moeilijker dan het afwennen van een speentje. Bovendien kan een kind dan ook overdag gaan duimen, omdat je nu eenmaal een duim niet kunt wegnemen. De nadelen van het speentje zijn er natuurlijk wel voor het gebit en de spraak. De risico’s zitten daarbij in het mond-ademen en in de vervorming van het gebit. Wanneer je geregeld bij je kind kijkt als hij slaapt kun je zien of ze door haar mondje ademt. In dat geval is het het handigste om haar mondje dicht te doen terwijl ze slaapt. Dit doe je door haar onderkaakje zachtjes naar boven te duwen. Zorg verder dat je kind niet overdag voortdurend op het speentje zuigt. Laat haar uit een beker drinken in plaats van uit een zuigfles bijvoorbeeld. Daarvoor moet ze haar mondspieren goed gebruiken. Tandartsen geven vaak aan dat het goed is de speen af te wennen voordat het kind vier jaar wordt en in ieder geval voordat het vaste gebit doorkomt. De schade die een speen daarbij veroorzaakt aan het gebit is veel minder groot dan die van het duimen. Overleg anders even met jullie eigen tandarts wat zijn/haar advies is.






meer vragen >>





OVER ONS
info@opvoedingsvragen.nl
© OPVON Opvoedingsvragen
VOLG ONS

LEUKE LINKJES
Kinderkleding