OPVON opvoedingsondersteuning José Sagasser

Krijsen zonder reden
Ons zoontje (net 15 maanden) is altijd een fantastische slaper geweest. De laatste twee maanden wordt hij echter vaak wakker 's nachts en begint een beetje te kletsen, spelen en brabbelen tegen zichzelf. We worden er wel wakker van, maar in hij is niet overstuur. Toch wordt hij af en toe huilend wakker; hij jengelt dan voor een uurtje, raakt overstuur en begint te krijsen. Ik merk dat ik hier zenuwachtig van wordt omdat ik weet waarom hij dit doet. Hij is niet ziek, heeft geen dorst of vieze luier. Hij kalmeert wel op schoot. Eenmaal terug in bed (na 15 min troosten) wordt het brullen alleen nog maar heftiger als ik vertrek. Als ik niet terugkom blijft hij nog zeker anderhalf uur wakker. Ik voel me hier niet lekker bij, maar ik wil hem ook geen slechte slaapgewoonten aanleren. Hoe weet ik of ik het goede doe? Ik wil hem geen onveilig gevoel geven door maar één keer te komen troosten.

Volgens mij doe je helemaal niets verkeerd bij je zoontje! Het is heel begrijpelijk dat je het moeilijk vindt om in te grijpen omdat dit gedrag zo nieuw voor je is. Een kind dat eerst ’s nachts alleen maar wat gezellig ligt te babbelen en dan ineens gaat huilen is ook lastig te begrijpen. Het is logisch dat je eerst gaat zoeken naar een oorzaak, zoals een vieze broek of honger. Maar uit wat je schrijft begrijp ik dat er geen echte redenen zijn voor dit gedrag. Dan is de kans groot dat je zoontje door zijn slaap-waak ritme gewoon wakker is, en heeft ontdekt dat hij het brabbelen en kletsen wel genoeg heeft gedaan. Hij is toe aan iets anders. Hij wil aandacht. En liefst aandacht van mama. En op zo’n moment gaat een kind huilen. Een dreumes kan zichzelf daardoor steeds meer overstuur gaan maken. Jij als ouder denkt dan ongerust dat er van alles aan de hand is. Maar dat hoeft dus echt niet het geval te zijn. Wel is het belangrijk te weten of je kind overdag signalen vertoont waar je je ongerust over maakt. Is er dan ook een duidelijke verandering in het gedrag, dan kan het natuurlijk zijn dat hij iets onder de leden heeft. Een bezoekje aan de huisarts kan dan opheldering verschaffen. Ik ben geen arts en kan daar dus niets over zeggen. Als je kind verder geen signalen vertoont die je bezorgd kunnen maken, dan raad ik je aan gewoon je intuïtie te volgen. Wees niet bezorgd dat je je kind tekort doet als je hem een beetje laat jengelen. Hij is je aan het uittesten. Hij wil mama en wil dat mama hem uit bed haalt en leuke dingen gaat doen. Hij moet er nog aan wennen dat dit ‘s nachts niet de bedoeling is. Je kunt hem dat het snelste aanleren door een vaste aanpak voor de nacht in te voeren. Je gaat even naar hem toe, je geeft een aai over de bol. Je zegt niets of je zegt kort iets (altijd hetzelfde). En je gaat weer weg. Doe niets bijzonders, geen licht aan, niet uit bed halen, geen geluiden maken. Alles wat je doet kan voor hem weer een reden zijn om nog harder te gaan huilen. Als dit gedrag nog niet veel is voorgekomen kan het ook vrij snel weer over zijn wanneer je een kordate aanpak hebt. Merk je dat het gedrag niet stopt, dan kan de gewoonte erin sluipen. In dat geval raad ik je aan de brochure ‘slaapproblemen de baas’ via de site aan te vragen. Hierin staat hoe je een gerichte aanpak kunt maken om een langdurig probleem aan te pakken.

Huilend wakker worden
Mijn dochter van 16 maanden oud heeft altijd goed geslapen. Nu wordt van ze vanaf 'n uurtje of twaalf huilend wakker. Ik kom even langs, geef slokje water en dan slaapt ze weer in. Ze huilt dan weer rond drieën. Ik hoor aan haar huilen dat ze geen pijn heeft, en ik laat haar nu al voor 'n langere periode wel 'n half uurtje huilen omdat ik consequent wil zijn. Het is alleen zo hartverscheurend om te horen dat ze zo overstuur is. Ik ben bang dat mijn aanpak niet goed is omdat ze soms dan nog harder gaat huilen. Nu haal ik haar uiteindelijk toch uit bed tot ze rustig wordt. En dan begint het hele verhaal een uur later weer. Ik wil consequent doen, maar het voelt niet goed. Wat kan ik doen??

Een paar dingen in jouw vraag vallen me op. Je hebt het er bijvoorbeeld over dat je consequent probeert te zijn. Verder zeg je dat je wel consequent wil zijn maar niet weet of je er goed aan doet. Bovendien geef je aan dat je bang bent er niet goed aan te doen om alleen een aai over de bol te geven. Het gevolg is dat je uiteindelijk na een half uur huilen naar haar toegaat en troost. Waarna het allemaal weer van voren af aan begint.

Om met het eerste te beginnen. Consequent zijn is consequent zijn. Je kunt niet proberen om consequent te zijn, want dan ben je het al niet meer. Proberen is een grote vijand van ouders is mijn opinie. Want als je iets probeert ben je eigenlijk al halfslachtig bezig. Je wilt het wel doen, maar…. Juist dat ‘maar’ zorgt ervoor dat je niet overtuigend over kunt komen naar je kind. En daarmee geef je je kind weer alle redenen om vooral dóór te gaan met huilen. Hij voelt aan dat je niet gedecideerd en kordaat bent. En dus kan er nog allerlei aandacht in zitten als hij doorhuilt. Je kind heeft inmiddels ook de ervaring dat het zo werkt. Want al laat je je kind een half uur huilen. Daarna kom je toch om te troosten. Een klein kind heeft nog niet zo’n tijdsbesef. Hij vindt het niet erg om een half uur lang geen troost te krijgen en te moeten huilen, als hij de ervaring heeft dat je na dat halve uur wél komt troosten. Kleine kinderen kunnen het zelfs uren vol houden om te huilen in de wetenschap dat daarna de aandacht wel komt. En dat is nu exact de reden waarom ik aanraad om juist wel af en toe even naar je kind toe te gaan om te troosten. Op die manier leer je je kind aan dat jij altijd wel even komt kijken als hij huilt. Dat geeft hem vertrouwen en veiligheid. Maar je leert je kind er ook mee dat je niets bijzonders komt doen. En dat moet je dus ook niet doen. Haal je kind niet uit bed, geef geen drinken, geen schone broek, laat het licht uit… hiermee geef je hem voortdurend de boodschap dat het nacht is en dat er niets extra’s zal gebeuren. Je kind heeft tijd nodig, veel tijd nodig om deze boodschap tot zich door te laten dringen. En ja, in het begin zal je kind absoluut harder gaan huilen als je haar na het aandacht geven weer alleen in bed achterlaat. Want die aandacht die ze kreeg, hoe weinig het ook was, wil ze houden. Je moet haar veel tijd geven aan jouw manier van doen te wennen. En veel tijd is dus zeker drie weken lang!! Dan zul je merken dat het huilen minder wordt. Wil je je kind dus leren te gaan slapen en te blijven slapen, dan heb je een lange adem nodig, een aanpak die altijd hetzelfde is én de volle overtuiging dat je goed bezig bent. Alleen dan kun je consequent zijn en het ‘proberen’ voortaan achterwege laten.

's Nachts brullen
Onze zoon (15 maanden) is altijd een goede slaper geweest en hij slaapt altijd met een knuffel. Sinds twee weken wordt hij midden in de nacht wakker en ligt hartverscheurend te huilen. Meestal huilt hij omdat zijn knuffel op de grond ligt waardoor hij niet meer kan slapen. Als ik er heen ga om zijn knuffel te geven en hij mij ziet wil hij helemaal niet meer slapen. Zet het op een brullen en houdt niet meer op. Zodra ik bij hem ben klampt hij zich aan mij vast en zodra ik beweging maak om weg te gaan begint hij weer te brullen. Ik heb van alles geprobeerd, laten huilen, nachtlampje en een fles geven (hij is een grote eter). Het gekke is als mijn man heen gaat en hem neerlegt om te slapen is hij wel stil. Hij wordt ook steeds vroeger wakker, meestal tussen 6-7 uur. Hoe krijgen wij hem weer in zijn slaapritme?

Slaapproblemen beginnen vaak op de manier waarop je schetst. Er gebeurt ‘iets’ waardoor je kind wakker wordt. In het geval van je zoontje is het het verlies van de knuffel uit bed. Omdat jij de knuffel komt brengen realiseert je kind zich dan ineens dat het wel fijn is als mama naast hem staat. En dus wil hij helemaal niet meer slapen. Zoiets hoeft maar een paar keer te gebeuren of bij een klein kind is er al een gewoonte ingesleten. De leeftijd van je kind kan daar overigens ook iets aan bijdragen. Veel kinderen van de leeftijd van je zoontje zijn een beetje eenkennig. Dat betekent dat ze het heel fijn vinden als jij bij ze bent, en dat ze het maar moeilijk kunnen verkroppen als je weer weg gaat. Jouw zoon wil dus niet dat je ’s nachts weg gaat. Waarom dit vooral bij jou en niet bij je partner zo is… dat ligt heel waarschijnlijk aan de uitstraling die je hebt. Mannen zijn vaak beter in staat om wat strakker of afstandelijker te reageren ’s nachts dan vrouwen. Veel moeders voelen zich erg verbonden met hun kind, en het gaat hen aan het hart om hun kind zo te zien huilen. En dat je emotioneel betrokken bent, dát voelt jouw kind op zijn beurt weer, waardoor hij nog harder gaat huilen. Wil je dus snel van het probleem af, dan zou je in feite het beste je partner de nachten voorlopig kunnen laten doen. Bij hem slaapt je zoon kennelijk wel snel in. Bij jou zal hij meer uit gaan proberen. Je zegt dat je al van alles hebt geprobeerd om hem in slaap te krijgen, maar dat niets helpt. Ik raad je aan om één aanpak te kiezen en die standvastig vol te houden, als je zelf het slapen wil gaan aanpakken. Wanneer je steeds iets anders doet leert je kind nooit echt wat hij van je kan verwachten. En daardoor blijft hij je voortdurend uitproberen.

Ik raad je aan om de slaapbrochure te bestellen als je besluit om zelf het slapen aan te pakken. Daarin staat hoe je een geschikte aanpak op maat voor jezelf en je kind kunt maken. Maar nogmaals… als je snel van je probleem af wilt denk ik dat het het handigste is als je partner voorlopig de nachten op zich neemt. Dan kun jij tot rust komen én je kind slaapt snel ook weer door.

meer vragen >>

OVER ONS

VOLG ONS
@OPVON volgen

LEUKE LINKJES