OPVON opvoedingsondersteuning José Sagasser
Omgangsregeling
Mijn man en ik zijn nu circa 8 maanden uit elkaar. We hebben een zoontje van bijna 2 jaar. De afspraak is dat hij om het weekend een paar daagjes bij zijn vader is. Ze gaat dan vaak naar de ouders van mijn man. Laatst vertelde mijn (ex)man dat onze zoon veel moet huilen de eerste avond. Zelf heb ik ervaren dat onze zoon met een wit gezichtje terug komt en blij is mij te zien. Papa mag ook direct weg. Er zullen vast leuke en goede dingen gebeuren dat weekend, maar ik krijg het idee dat het voor onze zoon teveel is. Hij is twee nachten weg bij zijn mama. Toch wil hij elke keer wel weer mee met papa. Ik wil datgene dat het beste voor onze zoon is. Maar wat is dat? Mijn gevoel zegt dat dit het zeker niet is. Maar wat wel? Het zou mij een hoop rust geven als hij niet meer heen hoefde. Maar is dat het beste? En kan ik dat juridisch afdwingen?
Je zit in een lastige positie, omdat er door je scheiding een situatie is ontstaan waar je geen grip meer op hebt. Ik begrijp heel goed dat je het liefst zoveel mogelijk rust in het leventje van je peuter zou willen hebben. Maar die rust voor jouw kind zou er in feite uit bestaan dat papa en mama het samen goed hebben. Kennelijk is dat niet meer het geval, jullie zijn uit elkaar gegaan. Wat je zoon daarom nu nodig heeft is dat papa en mama het zo goed mogelijk met elkaar hebben. Bovendien heeft hij er recht op zowel zijn moeder als zijn vader te zien.
En daarom zijn er omgangsregelingen uitgevonden. Nee, het is niet ideaal, dat is zo. Een peuter zou je niet ‘heen-en-weer’ moeten slepen als het niet nodig was. Maar kennelijk is dat in jullie geval wel afgesproken. En bij veel echtscheidingen wordt het op deze manier gedaan. Kinderen moeten daar natuurlijk aan wennen, zoiets is niet van de ene op de andere dag de normaalste zaak van de wereld. Alle partijen zullen moeten samenwerken om het tot een goede regeling te maken. Je schrijft dat hij met een wit gezichtje terug komt, en blij is jou te zien. En dat is ook logisch. Want het is inspannend voor een kind om elders te zijn. Maar hij gaat er ook toch graag weer naar toe. Het is en blijft zijn vader.
Ik weet niet wat jullie afspraken precies zijn. Ik weet ook niet hoe je relatie met je ex-partner nu is. Het baart me zorgen dat je je afvraagt of je juridisch kunt afdwingen dat je peuter niet meer naar zijn vader gaat. Dat geeft namelijk meteen een geweldige strijd, en dat is al helemaal niet goed voor een klein kind. Het stelt me ook voor vragen over jouw eigen positie in dit geheel. Waarom wil je het eigenlijk stoppen? Gaat het echt om het welzijn van je zoontje alleen of zijn er ook andere motieven? Het zou namelijk heel logisch zijn wanneer je je zorgen om je zoontje verbonden zijn met je eigen emoties of met de problemen rond de relatie tussen jou en je ex-man. Stel bijvoorbeeld dat jij je zoontje ook heel erg mist in dat weekend, dan komt het vaak voor dat je sneller ‘tekenen’ ziet dat het weekend niet goed is voor het kind. Wat ook wel gebeurt is dat partners elkaar de kinderen eigenlijk niet echt gunnen. Als je vindt dat je ex erg slecht voor je geweest is, kun je denken dat hij dus ook slecht voor je kind is. Je oordeel over het welzijn van je kind bij de ander is dan zo vermengd met bezorgdheid en emoties dat het niet helemaal objectief meer is. Natuurlijk weet ik niet of bovenstaande ook voor jou geldt. Het zijn maar voorbeelden. Maar ik zou je wel willen aanraden hulp te zoeken zodat je kunt bepraten wat het beste is voor je zoontje op dit moment. Misschien lukt het daar ook samen met je ex over te praten, bijvoorbeeld in het bijzijn van een mediator. Het gaat er tenslotte om wat je zoontje nodig heeft, maar het is ook belangrijk dat beide ouders zich goed voelen bij de omgangsregeling. En uit jouw brief lees ik dat dit voor jou op dit moment in ieder geval niet zo is. Voor je drastische besluiten neemt is het belangrijk dat je de situatie en je gevoelens eerst goed onder ogen ziet en overlegt.
Te verwend?
Ik heb een zoontje van 17 maanden. Het is een heel lief, vrolijk, ondernemend en aanhankelijk kind.
Zijn vader en ik zijn een paar maanden geleden uit elkaar gegaan. Ik heb inmiddels een nieuwe vriend die dol op mijn zoontje is. Ik werk part-time en dan is er een oppas thuis. Hij gaat eens per twee weken een weekend naar zijn. Alles gaat dus goed zou je zeggen! Ik maak me alleen zorgen dat hij van iedereen zoveel aandacht krijgt en een beetje teveel verwend wordt. Is dit wel goed? Hij moet toch leren dat zijn wil niet wet is. Hij gaat straks naar een peuterspeelzaal en ik houd mijn hart vast. Ik wil niet de boze boeman zijn.Kan het nadelig zijn voor een kindje van die leeftijd als hij met zoveel verschillende mensen in aanraking komt? Hij is namelijk al heel lang en nog steeds vaak, heel eenkennig. Overdrijf ik?
Je probleem zal door veel ouders herkend worden. Als je een lief hummeltje hebt (en dreumesen kunnen ontzettend schattig zijn) hebben allerlei familieleden en vrienden de neiging jouw kind te overladen met knuffels, lekkers en aandacht. Juist omdat zij niet volledig verantwoordelijk voor hem zijn kunnen ze zich ook veroorloven om lief en aardig te blijven doen en extra veel aandacht te geven. Alleen ouders zitten dag en nacht met een kind en merken dat het nodig is regels en grenzen te stellen. De rol van de boeman zal je dus helaas moeten accepteren. Zie het echter niet zozeer als de rol van een ‘boeman’ maar als de rol van degene die structuur in het leven van een kind brengt. En structuur is heel erg nodig en belangrijk. Structuur geeft veiligheid aan een kind. Hij leert wat niet mag, en daarmee ook meteen wat allemaal wel mag. En dat is een houvast dat ieder kind nodig heeft. Wat dat betreft raad ik je aan voor jezelf in ieder geval een lijstje te maken met de regels en grenzen die jij belangrijk vindt op dit moment. Dat lijstje geef je aan iedereen die regelmatig op jouw kind past. Misschien zullen ze het vervelend vinden en roepen dat verwennen best wel mag. Maar dan raad ik je aan standvastig te blijven. Je kunt als antwoord geven: ‘Verwennen mag best af en toe, maar niet altijd. En ik vind het belangrijk dat mijn zoon structuur krijgt. Deze regels wil ik daarvoor hanteren en ik zou het heel fijn vinden als jij dat ook gaat doen.’ Geven ze dan als weerwoord dat het toch zo’n schattig mannetje is, dan kun je reageren met: ‘Nu is hij nog heel lief, maar als je doorgaat met alles goedvinden wordt hij straks verwend en gaat hij zich naar gedragen. Het is voor hem nodig om te leren wat mag en niet mag’. Mariëlle, jij bent de moeder van dit kind, dus jij mag bepalen wat de regels zijn. Blijf er gewoon op hameren. Dan merken mensen wel dat je het meent.
Wat je vraag over het eenkennige gedrag… tja er zijn hele discussies over hoeveel volwassenen een klein kind om zich heen kan hebben. Over het algemeen mag je er van uit gaan dat een kind in ieder geval meerdere volwassenen als veilig kan herkennen. Dus als je twee ouders hebt, kan daar gerust nog een oppas en een oma bij bijvoorbeeld. Maar veel dreumesen van zijn leeftijd gedragen zich eenkennig. Dat komt doordat de wereld voor hen enerzijds heel spannend en leuk is, maar óók wel een beetje groot. Als het allemaal een beetje teveel wordt klemmen ze zich aan hun veilige haven vast. En dat ben jij en dat blijf je voor hem. Dus wat dat betreft… daar kan je ‘boeman’ rol écht niet tegenop hoor!
Boel bij elkaar krijsen
Ik heb een dochtertje van 23 maanden. Ze is een heel vrolijk kindje. Sinds zes maanden zijn we saampjes omdat haar vader en ik uit elkaar zijn. Ik heb al het nodige met haar meegemaakt: 's nachts veel wakker, boze buien… maar nu gaat het over het algemeen goed. Alleen ’s morgens gilt ze het hele flatgebouw bij elkaar. Echt krijsen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar erg kriebelig van word en mijn ochtend dus niet bepaald gezellig begint. Ik weet niet hoe ik het haar af kan leren. Ze doet het ook als ik ergens ‘nee’ op zeg, maar dan zet ik haar apart tot dat het over is. Als ik haar in haar kamer laat ’s morgens wordt het nog erger. Wat moet ik nou?
Het gedrag van je dochtertje kan met veel verschillende dingen te maken hebben. En wat je kunt doen is daar ook weer afhankelijk van. Is het puur ‘peutergedrag’ dan is het zaak om je dochtertje te leren, dat er een bepaald moment van opstaan is. Je kunt haar dit aanleren met een ochtendritueel wat je elke ochtend op hetzelfde tijdstip herhaalt. Tot die tijd reageer je of het nog midden in de nacht is. Na drie weken heeft ze in de gaten wat er aan de hand is en zal zich bij je aanpak neerleggen. Maar uit wat je schrijft krijg ik de indruk dat er misschien wel meer aan de hand is dan alleen peutergedrag. Je schrijft dat je al nachtenlang met haar hebt rondgetobt, en dat zou kunnen betekenen dat dit nog een soort ‘restverschijnsel’ is van een zware periode. Juist als dit je gaat opbreken kan dit betekenen dat je geen energie meer over hebt, omdat je al zoveel in die nachten hebt moeten steken. Als dat zo is, is het belangrijk praktische hulp en steun in je omgeving te zoeken. Eerst zelf bijtanken, dan kun je er ook veel beter tegenaan met je dochtertje. Het is ook mogelijk dat je dochtertje zo gilt uit reactie op wat jullie samen doormaken. Soms heb je beiden zoveel verdriet dat je dat op elkaar gaat afreageren. Misschien wordt ze zo boos ’s morgens omdat ze je wil laten zien dat ze nog steeds heel kwaad is op wat gebeurd is. Je schrijft er niet over, maar het zou kunnen zijn dat jullie een scheiding of ander verdriet meemaakten waardoor jullie nu nog samen over zijn. Maar ook dit is wat mij betreft giswerk omdat je niet genoeg informatie geeft.
Ik zou je dan ook willen aanraden om hulp en steun te zoeken in je directe omgeving. Dat zou ik zeker doen wanneer je zelf merkt dat het gedrag van je dochtertje je echt parten gaat spelen en je het met een ‘gewone’ peuteraanpak niet meer redt.
OVER ONS
LEUKE LINKJES