OPVON opvoedingsondersteuning José Sagasser
Eigen willetje
Onze dochter is ruim 14 maanden en laat duidelijk merken wat ze wel en niet wil. Op zich is daar niks mis mee en soms is het zelfs heel leuk, maar met aan- en uitkleden is het een drama. Ze wil niet op haar rug blijven liggen, maar voor een schone luier zal dit toch echt moeten. Nou hebben we aardig veel geduld met haar, maar het verschonen van haar luier wordt vaak een heel gevecht. Ze kan er compleet overstuur van raken. Wat nu het beste werkt is haar iets heel moois geven om mee te spelen en dan snel een schone luier aan. Daarna draait ze zich vaak alweer op haar buik, maar haar aankleden kan ik ondertussen zelfs als ze kruipt. Wij zijn echter bang dat we zo te veel aan haar toegeven. Haar elke keer in haar bedje leggen als ze gaan schreeuwen werkt ook niet, in bed vindt ze het prima en zodra ze niet meer op haar rug ligt is ze alweer stil. Wat is de beste methode om het zonder al te veel zweet en tranen op te lossen?
Er wordt heel wat van je geduld en je vindingrijkheid gevraagd als je zo’n eigenwijze dochter hebt. Kleine kinderen vinden het vaak erg vervelend om aangekleed te worden, omdat ze dan in hun vrijheid worden beperkt. Jullie dochtertje is in een fase waarin ze de wereld graag wil ontdekken en van alles en nog wat wil doen. Ze voelt het letterlijk als een inperking van haar vrijheid wanneer jullie haar op haar rug leggen voor een schone luier. Dat is bijna een soort gevoel van ‘terug naar af’, terug naar de fase waarin ze nog niets kon behalve op de rug liggen. Ze wil verder en niet terug. Jullie hebben allerlei manieren gevonden om haar af te leiden en dat is heel knap natuurlijk. Maar jullie zijn ook bang dat jullie haar daardoor teveel haar zin geven. Natuurlijk is het belangrijk dat kinderen leren dat er grenzen zijn. En ik denk dat het inderdaad wat ver gaat om een kind aan te blijven kleden wanneer ze kruipt. Want dan leert ze nooit dat ze soms even pas op de plaats moet maken. Het is best begrijpelijk dat jullie dat doen omdat ze anders zo enorm gaat schreeuwen en een drama maakt. Maar daarmee geven jullie haar wel een machtsmiddel in handen. In feite zou je haar moeten leren: meid je mag een herrie maken, je mag schreeuwen en huilen en boos zijn… maar je moet toch af en toe een schone broek aan en dat gebeurt hier op déze plek. Wat dat betreft zou je er een soort ritueel van kunnen maken. Zeg haar bijvoorbeeld: ‘Nu krijg je een schone broek, we zetten je daarvoor op de commode, en nu ga je eerst heel hard schreeuwen en boos zijn’. Dan wordt het een soort onderdeel van het aankleden. Je mag haar zelfs wel aanmoedigen om nóg harder te huilen en nóg harder te schreeuwen. Als ze dat allemaal heeft gedaan merk je dat de rust toch een beetje terugkeert. Vooral als je daarin heel consequent blijft. Merkt ze aan je dat je bang bent voor het geschreeuw en het probeert te vermijden, dan is het namelijk ook veel interessanter om een drama te schoppen, dan wanneer je van papa en mama zelfs toestemming krijgt om te schreeuwen. Dreumesen voelen dat verschil heel goed aan.
Wat ik jullie verder zou aanraden is om een bepaalde plaats uit te kiezen voor het verschonen, en daar een spiegel aan de wand te bevestigen. Een spiegel is voor dreumesen heel interessant en leidt zoveel af dat je ondertussen kunt verschonen. Laat de superspannende speeltjes ook altijd op die ene plaats liggen, zodat je kind leert dat er alleen maar op de ‘verschoonplaats’ met die speeltjes gespeeld mag worden. Op die manier perk je de vrijheid heel handig in en leer je je kind dat er een plaats en tijd is voor het verschonen. Veel succes.
Bestek gooien
Onze zoon van 18 maanden gooit regelmatigzijn drinkbeker en bestek op de grond. Hij laat op andere momenten wel zien dat hij de beker ook netjes op tafel weg kan zetten. We stimuleren dit dan ook door te zeggen 'goed zo!'. De beker op de grond gooien gebeurt ook wel eens als hij er meer rond wandelt, dus niet alleen aan tafel. Hoe kunnen we onszelf het beste opstellen om er voor te zorgen dat hij niet meer z'n beker en bestek op de grond gooit?
Je zoontje is bezig met het ontdekken van de wereld om hem heen, en van zijn eigen mogelijkheden. Dat betekent dat hij het ook heel spannend vindt om te merken wat er gebeurt als hij een beker of bestek op de grond gooit. Het fenomeen zwaartekracht alleen al is voor zo’n dreumes een groot wonder. Je dreumes ontdekt al doende dat het iets anders klinkt wanneer je een beker van de tafel gooit, dan wanneer je met een lepel smijt. En dat het ook weer anders is al je al wandelend iets op de grond laat vallen. En wat daarbij dan nog eens extra gebeurt is dat papa en mama er iets van zeggen als je spullen op de grond smijt. Dat is minstens zo spannend voor een kleine hummel. Wat de opvoeding betreft heb je als ouders op zo’n moment wel een probleem. Want juist als je staat te verbieden dat je kind met bekers gooit, mikt hij meteen weer iets op de grond. Het lijkt soms wel of hij je expres zit te pesten. Maar dat is niet zo. Je dreumes is gewoon nog te klein om te weten dat je iets aan het verbieden bent. Hij heeft in feite net ontdekt dat jij komt als hij met iets gooit. En dat vindt hij zo leuk, dat hij graag nog iets op de grond gooit. Hij moet nog leren door heel vaak te ervaren wat er gebeurt als je een verbod uitvaardigt. Op dat punt kun je dan ook iets bereiken bij je dreumes. Door heel vaak op exact dezelfde manier te reageren zul je hem gaandeweg duidelijk kunnen maken wat het betekent als hij een regel overtreedt. Zorg dus dat je op een vaste manier reageert als hij met bekers of bestek gooit. Zeg altijd hetzelfde en doe altijd hetzelfde. Daarbij moet je niet teveel doen, want dan wordt de aandacht op zich al een uitdaging. Maar zorg liever dat de beker of de lepel niet meer interessant voor hem wordt. De meest simpele aanpak is dan ook: beker op de grond gegooid? Dan wordt hij afgepakt. Op dat moment kan je kind natuurlijk heel boos worden. Want het leuke spelletje is dan ook meteen gestopt. En dat mag ook. Laat je kind gewoon lekker boos uitrazen op de grond. Na een paar minuten is die boosheid wel weer weg. Al doende zal hij leren dat hij beter niet met iets kan gooien, omdat hij het dan meteen kwijt is. Tenminste… dat zal hij na drie weken in de smiezen krijgen. Want zo lang duurt het voor een klein kind iets door ervaring heeft geleerd.
Dwars
Mijn dochtertje is 21 maanden maakt een strijd va alles dat ik met haar doe: haren kammen, aankleden, eten, brood smeren, en noem maar op. Ze wil alles zelf doen, zelfs haar eigen billetjes vegen bij het verschonen. Het enige wat bij haar werkt is praten. Ik moet dan een paar minuten uitleggen waarom ik het wil doen en wat ik ga doen enz. Soms heb ik het gevoel dat ik tegen een ouder kind aan het praten ben. Dit beangstigt me een beetje. Ze is nog geen twee en dit gedrag heeft ze al langer. Ze speelt niet graag met speelgoed alleen maar als het speelgoed echt lijkt. Ze trekt ook naar oudere kindjes toe maar die willen niet met haar spelen en dat begrijp ze dan niet want ze blijft ze dan volgen of begint dan hun spel te verstoren. Ik krijg vaak te horen dat ze veel ouder lijkt dan ze is. Is dit een normaal gedrag die bij deze leeftijd hoort? Want ik weet soms niet meer hoe ik met haar om moet gaan. Moet ik haar als een kind van 21 maanden behandelen of moet ik met haar gedrag/ontwikkeling mee gaan?
Het is lastig als je niet meer weet hoe je je kind moet behandelen. Ik kan me voorstellen dat je dan onzeker wordt. Ik adviseer ouders altijd om niet met het ‘boekje’ in de hand naar hun kind te kijken. Ieder kind is anders, ieder kind ontwikkelt zich op een unieke manier. Ga daarom vooral af op je intuïtie. Kennelijk heb je een goede manier gevonden om je dochtertje te benaderen. Je hebt ontdekt dat het goed werkt om haar precies uit te leggen wat je gaat doen en waarom je dat doet. Jouw dochtertje is kennelijk heel verbaal ingesteld. Dat betekent dat ze goed reageert op taal en op wat je vertelt. Ze begrijpt je goed en snapt meteen wat er gaat gebeuren. Ze heeft dat ook nodig wil ze zich prettig voelen. Ik zie dan ook geen reden om dit gedrag van jou te gaan veranderen zolang het goed gaat. Dat jouw dochter hierdoor ouder lijkt dan de meeste kinderen van 21 maanden, daar heb je niet zo heel veel aan. Het is jouw dochter en ze is nu eenmaal zo. Overigens gedraagt ze zich ook heel erg volgens haar leeftijd met haar superdwarse gedrag. Want dat gedrag hoort bij een kind van bijna twee jaar. Niets willen wat mama wil, heel erg boos worden, alles met een strijd laten gebeuren… dat komt doordat een peuter graag zijn eigen wil doordrijft. Je vraagt je af of je kind zich wel normaal gedraagt, vooral ook omdat ze naar oudere kinderen toetrekt en ‘echt’ speelgoed uitkiest… het zou natuurlijk kunnen dat ze op intellectueel gebied wat voor loopt op haar leeftijdgenootjes, en dat dit gedrag het gevolg is. Maar je dochter is nog erg jong en het is koffiedik kijken wat dat betreft om uitspraken over haar ontwikkeling te doen. Daarom zou ik je willen aanraden je dochter gewoon te volgen en te behandelen zoals jij denkt dat ze nodig heeft. Is dat anders dan bij de buurkinderen, dan is dat maar zo. Maar je geeft je kind dan in ieder geval het beste wat jij kunt geven. En dat is altijd goed.
meer vragen >>
OVER ONS
LEUKE LINKJES