OPVON opvoedingsondersteuning José Sagasser

Tuitbeker weigeren
Mijn dochtertje weigert al maanden om uit een tuitbeker te drinken. Melk of pap vind ik geen probleem. Maar het sapje in de ochtend en middag krijgt ze ook uit de fles. Ik probeer het al een aantal weken met een tuitbeker, maar die duwt ze weg. Nu zet ik een tuitbeker bij haar neer, verder niet. Ze pakt hem op en kijkt er vies bij. Drinken moet haar sowieso gegeven worden, want ze houdt de fles nooit vast. Ook nooit gedaan. Moeten we haar juist stimuleren om wel uit een tuitbeker of beker te drinken? Of gewoon het flesje maar bij haar neerzetten en kijken wat ze doet.

Het is jammer dat je er niet bij vermeldt hoe oud je dochtertje precies is. Omdat je aangeeft dat ze al maanden niet uit de tuitbeker wil drinken ga ik ervan uit dat ze inmiddels bijna een jaar oud is. Het is begrijpelijk dat je de moed bijna opgeeft met het uit een tuitbeker drinken. Toch zou ik je willen aanraden om haar niet alles uit een flesje te laten drinken. Het is niet goed voor de ontwikkeling van de mondspieren en van de kaak als een kind voortdurend uit een flesje blijft drinken. Als een kind uit een beker gaat drinken moet de mond andere bewegingen gaan maken en wordt de motoriek van de mondspieren versterkt. En die spierbewegingen zijn van belang bijvoorbeeld bij het leren praten. Je schrijft dat je dochter niet uit de tuitbeker wil drinken. Wat je kunt doen is je dochter meteen over te laten stappen op een gewone beker. De tuitbeker kan door een kind op een gegeven moment als een speeltje gezien worden. Kinderen beginnen er soms mee te zwaaien, of beginnen te bijten in de tuit. Er zijn veel kinderen die daarom het stadium van de tuitbeker beter kunnen overslaan. Als je je dochter meteen uit een gewone beker laat drinken zal ze in het begin misschien alleen maar ‘hapjes’ drinken nemen. Het is uiteraard goed om de beker in het begin zelf vast te blijven houden, zodat het drinken niet uit de beker gegoten wordt. Misschien zal het niet meteen lukken, maar blijf de beker steeds aanbieden. Beperk de fles steeds meer, bijvoorbeeld tot bepaalde momenten van de dag. Op die manier went je kind er ook aan dat het drinken en de fles niet meer automatisch met elkaar verbonden zijn.

Plots bijten
Mijn baby van 11 maanden is een vrolijk en goed gestemd meisje. Maar soms bijt ze plotseling zomaar in je been of nek. Ze heeft net wel meerdere tandjes gekregen. Is dit agressief gedrag?

Het bijten van jouw baby heeft nog helemaal niets met mogelijk agressief gedrag te maken. Ook al denk je dat zelf misschien wel en schrik je van haar gedrag. Je moet haar bijten koppelen aan haar ontwikkelingsfase en haar drang om de wereld te onderzoeken. Kleine baby’s stoppen alles in hun mond om dit te onderzoeken. Hun lippen zijn heel gevoelig en daarmee kunnen ze voelen hoe een voorwerp eruit ziet. Pas veel later gaan kinderen meer onderzoeken door te kijken, met hun handen te betasten en ermee te spelen. Eerst sabbelen kinderen overal op. Daarna gaan ze er ook op bijten. Dat geeft ze nog iets meer informatie dan alleen het sabbelen. Door te bijten ontdek je bijvoorbeeld of iets hard of zacht is. Bovendien gaan baby’s bijten doordat ze tandjes krijgen, en het meestal helpt bij het doorkomen van de tanden.

Wat bijten soms in stand houdt is de reactie van de omgeving. Het is heel begrijpelijk dat je schrikt wanneer je baby plotseling bijt en misschien heftig reageert. Die reactie snapt je kind niet en als een kind iets niet begrijpt dan herhaalt hij zijn gedrag, puur om te oefenen of te begrijpen wat er eigenlijk aan het gebeuren is. Soms herhaalt een kind zijn gedrag ook als hij veel aandacht krijgt. Want het is ook interessant om zo’n reactie nogmaals te krijgen.

Kortom. Het gedrag dat je baby vertoont is heel normaal voor haar ontwikkeling. Mocht je het vervelend vinden of mocht het te lang aanhouden, dan is het goed om haar geen aandacht te geven als ze bijt, maar haar kordaat op de grond te zetten of in de box. Hierdoor ontdekt ze gaandeweg dat het niet interessant is om te bijten. Het zal wel een week of drie duren voor je dochtertje dit echt in de gaten heeft. Want zolang duurt het leerproces van een klein kind. Dus wat dit betreft is het even doorzetten.

Eenkennigheid
Mijn zoontje van bijna 8 maanden is ineens eenkennig geworden. Niet zozeer van volwassenen maar ook vooral van andere kinderen. De minste beweging maakt hem al aan het huilen en hij is erg schrikkerig. Ook als wij met een ander kind op schoot zitten draait hij zijn hoofd om en wil ons even niet zien. Hij is ons eerste kind en komt voor de rest ook weinig in contact met andere kinderen.

Wat je zoontje doet is heel normaal gezien zijn leeftijd. Rond de achtste, negende maand worden baby’s eenkennig. Dat heeft met hun ontwikkeling te maken. Op deze leeftijd kunnen ze namelijk mensen niet alleen herkennen aan hun geur, hun stem etc., maar ook aan hun gezicht. Het plaatje van jouw gezicht staat nu in het geheugen van je baby gegrift. Dat betekent dat hij het heel prettig vindt als hij je ziet, en dan waarschijnlijk ook zijn armpjes naar je uitsteekt of begint te lachen. Maar het betekent ook dat hij schrikt wanneer je plotseling uit beeld verdwijnt, of wanneer hij een ander gezicht voor zich ziet. Dat verklaart het huilen en schrikken. Jouw kind is nu nog niet zo eenkennig voor volwassenen maar wel voor andere kinderen. Ik kan me voorstellen dat dit te maken heeft met twee dingen. Ten eerste zijn kinderen toch anders dan volwassenen, dus hun gezicht lijkt minder op het gezicht van papa en mama. En ten tweede, en ik denk dat dit nog sterker meespeelt, zijn kinderen erg onvoorspelbaar. Ze maken plotselinge bewegingen, ze gedragen zich anders dan volwassenen. En dat maakt hun gedrag voor andere kinderen enerzijds interessant, maar ook heel griezelig. Het beeld dat jouw kind krijgt wanneer hij zijn vertrouwde papa of mama met een andere baby of een ander kindje op schoot ziet klopt waarschijnlijk zo weinig met het plaatje dat hij in zijn hoofd van jou heeft, dat hij in paniek raakt.

Wees overigens gerust, de eenkennige periode duurt niet zo lang. Meestal is het na een paar weken wel over. Je kunt je kind helpen door hem heel vaak te laten ervaren dat jouw gezicht wel eens verdwijnt, of samen gezien wordt met een ander kind. Maar dat je gezicht toch steeds weer terug komt, en er dan helemaal voor hem is. Een simpel spelletje kan je daarbij helpen: kiekeboe spelen. Maar ook gedurende de dag is het goed om steeds eventjes weg te gaan en dan weer terug te komen. Heb je een ander kind op schoot, laat je baby dan ervaren dat je er ook nog steeds voor hem bent, door hem af en toe aan te halen, of de baby even weg te zetten en jouw kind op schoot te nemen.

meer vragen >>

OVER ONS

VOLG ONS
@OPVON volgen

LEUKE LINKJES